Ze kwam bij me een eenvoudig, overzichtelijk verhaal. Een vrolijke verschijning die wel eerst wilde weten of ik echt de juiste persoon voor haar was. Ik moest me als het ware bewijzen. En na een eerste gesprek en een verslag dat ik daarvan maakte, ging ze overstag.
“Je ziet veel dingen, ook dingen die ik helemaal niet precies zo heb gezegd.”
Haar vraag was: “Hoe kan ik mijn talenten en drijfveer ontdekken die leiden tot een baan die ik wat langer dan twee jaar volhou.” Ze merkte dat ze na een poos uitgekeken was op de baan, niet meer uitgedaagd werd, tegen procedures aanliep die haar tegenstonden en soms op weerstand bij de directie stuitte.
Poppetje gezien, kastje dich ten hupsakee, naar een andere baan. En vaak was de ander daar dan debet aan, want die begrepen het dus niet en hadden het niet door en zagen haar talenten niet.
Ik zag vooral een zachte vrouw die gekoesterd wilde worden.
Toen ik dit uitsprak, stikte ze zowat van de schrik. Doordat ik door haar heen prikte en een vlag achter haar zorgvuldig gecultiveerde verdediging plantte, kon ze er niet meer omheen.
Na het letterlijke hoesten en proesten kwamen de tranen. Ze was in haar jeugd ernstig gepest en haar ouders hadden daar geen oog voor gehad. Sterker nog, zij moest steeds van school af, waarmee de gepeste dus het probleem is.
Gevolg: als het te dichtbij komt in haar leven, dan is ze weg. Dat gold voor haar relaties, maar dus ook voor haar banen. Zij werd een zwerver die de pijn uit de weg ging. Niet meer voelen hoe het is om onmachtig te zijn, om weggestuurd te worden.
Dus wegwezen voordat het echt spannend wordt.
Ken jij in jezelf een mechanisme dat pijn vermijd?
Dat kan over pesten gaan, maar iedere ingrijpende ervaring kan dit met je doen. Bij mij was dat seksueel misbruik, maar een lastige thuissituatie, vervelende ervaringen in het onderwijs of één enkele gebeurtenis kan hier aanleiding voor geven.
In mijn theatervoorstelling Traumatalent laat ik zien hoe dat werkt en hoe je daar uit kunt komen.
